• Wpisów:1264
  • Średnio co: 1 dzień
  • Ostatni wpis:4 dni temu
  • Licznik odwiedzin:6 646 / 2492 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
W miłości szuka się zwłaszcza rozkoszy subiektywnej,
toteż w wieku, w którym, zdawałoby się, rola pociągu fizycznego powinna by być tym
większa, miłość — i to na wskroś fizyczna — może się zrodzić bez początkowego pra-
gnienia. W tej epoce życia poznaliśmy już kilkakrotnie miłość; nie rozwija się ona sama,
wedle swoich własnych, nieznanych i nieubłaganych praw, wobec naszego zdumionego
i biernego serca. Przychodzimy jej z pomocą, fałszujemy ją pamięcią, sugestią. Pozna-
jąc jeden z jej symptomów, przypominamy sobie, wskrzeszamy inne. Ponieważ znamy
jej pieśń, zapisaną w nas w całości, aby znaleźć dalszy ciąg, nie potrzebujemy, żeby nam
kobieta zanuciła jej początek — zastąpiony podziwem zrodzonym z piękności. A jeżeli
zacznie ją w środku, tam, gdzie serca są już blisko, gdzie mówi się o stopieniu dwojga ist-
nień — znamy tę melodię na tyle, aby natychmiast dopaść naszą partnerkę w momencie,
w którym nas oczekuje.
Proust, w stronę swanna
 

 
Se il momento stesso non coesistesse con sé come presente e passato, esso non passerebbe mai, e non vorebbe mai a rimpiazzarlo un nuovo presente.
Gilles Deleuze / Marcel Proust e i segni
 

 
Niewątpliwie przypominając sobie ich rozmowy, myśląc tak o niej, kiedy był sam,
w swoich romantycznych marzeniach Swann przyzywał obraz Odety, ot, wśród obrazów
wielu innych kobiet; ale gdyby dzięki jakiejś okoliczności (lub nawet poza nią, ile że
okoliczność ta może nie mieć udziału w istnieniu dotąd utajonego, a nagle ujawnionego
stanu) obraz Odety wchłonął wszystkie te marzenia; gdyby się już stały nieodłączne od
jej wspomnienia, wówczas braki jej fizyczne nie miałyby żadnej wagi ani to, czy jej uroda
była wprzód w guście Swanna. Ciało jej, stawszy się po prostu ciałem kobiety kochanej,
byłoby odtąd jedynym zdolnym mu dać rozkosz i cierpienie.
Proust - w stronę Swanna
 

 
Ale dla człowieka
takiego jak Vinteuil boleśniejsze niż dla kogokolwiek innego musiało być pogodzenie
się z sytuacją, którą niesłusznie uważa się za wyłączny przywilej cyganerii; sytuacja ta
powtarza się za każdym razem, kiedy przywara szuka sobie miejsca i bezpieczeństwa. Skazę
tę rozwija w dziecku sama natura, czasem po prostu mieszając przymioty ojca i matki jak
kolor ich oczu. Ale z tego, że Vinteuil znał może prowadzenie się córki, nie wynika,
aby jego kult dla niej miał się zmniejszyć. Fakty nie wnikają w świat, w którym żyją
nasze wierzenia; nie zrodziły ich i nie niszczą. Fakty mogą zadawać wierzeniom kłam,
nie osłabiając ich, tak jak potop nieszczęść lub chorób może nawiedzać bez przerwy jakąś
rodzinę, nie każąc jej zwątpić o dobroci Boga lub o wiedzy lekarza. Ale kiedy pan Vinteuil
myślał o córce i o sobie z punktu widzenia świata i własnej ich reputacji, kiedy sobie
uprzytomniał stopień, jaki zajmują w opinii, wówczas formułował swój sąd ściśle tak,
jakby to uczynił najbardziej wrogi mu sąsiad z miasteczka. Czuł się wraz z córką na samym
dnie, a wzięcie20 jego nabrało od jakiegoś czasu owej pokory, owego szacunku dla tych,
którzy znajdowali się powyżej niego i na których patrzał z dołu (choćby byli wprzód
bardzo poniżej niego); owej potrzeby wspinania się do nich, która jest mechanicznym
prawie następstwem wszelkiego upadku.
Proust - w stronę Swanna
 

 
Ale dzień, w którym (podczas gdy ojciec przedkładał radzie familijnej sprawę pana
Legrandin) zeszedłem do kuchni, był jednym z dni, gdy Caritas Giotta, bardzo chora od
swego niedawnego porodu, nie mogła wstać; Franciszka, pozbawiona pomocy, spóźniała
się. Kiedym się znalazł na dole, była w trakcie zabijania kurczęcia. Jego rozpaczliwy a bar-
dzo naturalny opór — oraz towarzyszące mu krzyki podnieconej Franciszki, która siliła
się przeciąć kurczakowi szyję pod uchem i krzyczała: „paskudne bydlę! paskudne bydlę!
— stawiały świętą słodycz i namaszczenie naszej służącej w nieco mniej jasnym świetle,
niżby to uczyniło, w czasie jutrzejszego obiadu, to samo kurczę, swoją skórą haowaną
złotem na kształt ornatu i swoim szacownym sokiem kapiącym niby z cyborium. Kiedy
kurczę było martwe, Franciszka zebrała krew, której upływ nie zdołał zgasić jej urazy;
jeszcze w ataku gniewu, patrząc na trupa swego wroga, rzekła ostatni raz: „Paskudne
bydlę!”
Wyszedłem cały drżący; byłbym chciał, aby Franciszkę zaraz wyrzucono ze służby. Ale
kto by mi przyrządzał pączki takie ciepłe, kawę tak pachnącą, a nawet... takie kurczęta?...
I w istocie wszyscy jak ja musieli robić ten sam podły rachunek.
Proust - W stronę Swanna
 

 
Być jednością, to kiedy uczucia i rozum są ze sobą połączone
A kiedy myśl, której nie chcesz, ale przychodzi do Ciebie uporczywie, to nie znaczy, że masz ją wymazać z pamięci albo starać się jej nie widzieć. To znaczy, że suma wszystkiego, co robisz, czynisz, myślisz i postępujesz stwarza tę myśl w Tobie i nie możesz się od niej uwolnić. Dlatego nie można skupić się na tym, by wypierać tę myśl, tylko pracować nad tym, żeby ona w ogóle się nie pojawiła.
A jak? Trzeba zmienić wszystko w życiu, każdą najmniejszą część, każdy najmniejszy fragment, każdy najmniejszy szczegół musi być przemyślany. Bo każdy z tych szczegółów tworzy całość, którą jesteśmy my. Jeżeli te szczegóły są rozproszone w nas, jeżeli nie są przemyślane, jeżeli te szczegóły wypieramy i próbujemy zapomnieć, albo wydają się nam być mało ważne, wtedy nasza całość jest rozproszona, nie tworzy całości ani nie widzi sensu. I wtedy też nie jesteśmy w stanie kontrolować tego, co myślimy. Nie dziw, skoro ignorujemy te małe części, które tworzą całość.
Wtedy też naszym życiem rządzi przypadek. Ofiarujemy LOSOWI nasze ŻYCIE. Nasze życie jest kierowane przez PRZYPADEK. W takim razie dajemy przypadkowi moc do decyzji o naszym losie, o naszym szczęściu albo nieszczęściu, o naszej przyszłości.

Kiedy np. przychodzi do Ciebie myśl by kogoś uderzyć, nie będziesz nigdy w stanie sprawić, by zniknęła. A nawet jeżeli zniknie, to nie powinna była w ogóle się pojawić, prawda? A jednak, pojawia się, a ty uporczywie starasz się ją wymazać, zignorować.
Ale to błąd, bo ta myśl jest sumą wszystkich innych myśli, wszystkich innych czynów. Wszystkich małych, maluteńkich i ogromnych myśli.
Dlatego musisz pracować nad tym, by to jak żyjesz, wszystko nie dało tej myśli której nie chcesz prawa do pojawienia się! A to ogromna praca, bo jeżeli się tego podejmiesz, będziesz musiał przemyśleć wszystko i zmienić wiele!
 

 
I skoro raz powieściopisarz wprawił nas w ten stan, w którym jak we wszystkich czysto wewnętrznych stanach wszelkie wzruszenie jest zdziesięciokrotnione, w którym książka wzrusza nas na kształt snu, ale snu jaśniejszego niż te, które przeżywamy śpiąc i trwalszego we wspomnieniu, wówczas rozpętuje w jednej godzinie wszystkie możliwe szczęścia i nieszczęścia. W życiu musielibyśmy je nieraz poznawać w ciągu wielu lat; — najsilniejsze nigdy by się nam nie uświadomiły, ponieważ powolność, z jaką się przejawiają odbiera nam ich poczucie. I tak nasze serce odmienia się w życiu i to jest największy ból; ale poznajemy ten ból jedynie w czytaniu, w wyobraźni; w rzeczywistości odmienia się ono tak, jak spełniają się niektóre zjawiska natury, na tyle wolno, iż, o ile możemy stwierdzić kolejno każdy
z rozmaitych stanów, w zamian za to poczucie samej zmiany umyka się nam.
Proust - w stronę swanna
 

 
W istocie, nie umiała nigdy kupić czegoś takiego, z czego by nie można wyciągnąć
korzyści intelektualnej, tej zwłaszcza, jaką nam sprawiają piękne rzeczy, ucząc nas szu-
kać przyjemności w czym innym niż w zadowoleniu dobrobytu i próżności.

Proust - w stronę Swanna
 

 
Wpis tylko dla znajomych

Wpis tylko dla znajomych

 

 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

 
Il torto della filosofia sta nel presupporrezałożeniu in noi una buona volontà di pensare, un desiderio, un amore naturale del vero. Perciò la filosofia arriva soltanto a verità astratte, che non compromettono nessuno e non sconvolgono nulla.
Gilles Deleuze "Marcel Proust e i segni"
 

 
Wpis tylko dla znajomych

Wpis tylko dla znajomych

 

 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

 
Anche per Jean-Paul Sartre il tema più importante della prospettiva esistenzialista è quello della “scelta” come libertà fondamentale dell’uomo, il quale non possiede una natura o un’essenza prestabilita. La scelta è quindi centrale e inevitabile per l’esistenza umana: persino il rifiuto di scegliere è una scelta.
 

 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.